ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΕΝΟΤΗΤΑ

ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΕΝΟΤΗΤΑ

          Συνεχώς την τελευταία εποχή κυκλοφορεί ως αναπάντητο ερώτημα το γιατί οι Έλληνες στην Μνημονιακή Ελλάδα δεν συνενώνονται για να αντιμετωπίσουν το καθεστώς ενώ όλοι συμφωνούν ότι το καθεστώς αυτό όχι μόνο δεν είναι βιώσιμο αλλά είναι καταστροφικό για την Χώρα και τους Πολίτες της. Συνεχώς δε γίνεται και η διαπίστωση ότι υπάρχουν διάσπαση, τριβές και διαμάχες στο αντι-καθεστωτικό/αντιμνημονιακό Μέτωπο, σε αντίθεση με αυτό του κομματικού/κρατικού μηχανισμού στο οποίο αν και προβάλλονται δήθεν σόου διάσπασης όλοι είναι στην πραγματικότητα ενωμένοι στην απρόσκοπτη εφαρμογή της απάνθρωπης Μνημονιακής πολιτικής τους ασχέτως της όποιας απόπειρας εξωραϊσμού της.

          Είναι γεγονός ότι ως ένα σημείο η εντύπωση της διάσπασης των αντικαθεστωτικών είναι προϊόν προπαγάνδας του καθεστώτος και δεν βασίζεται σε αντικειμενικά στοιχεία.

          Όμως, από εκεί και πέρα υπάρχει βάση και καταγράφονται φαινόμενα διάσπασης και αντιπαραθέσεων που μπορεί να μην πετυχαίνουν την ουσιαστική/πραγματική διάλυση του αντικαθεστωτικού μπλόκ αλλά σαφώς φέρνουν ηθική υπονόμευση, αποπροσανατολισμό/σύγχυση και στρατηγική αποδυνάμωση.

          Αυτές οι τάσεις όμως είναι απλό να αντιμετωπιστούν εάν κοιτάξουμε το φαινόμενο αντικειμενικά και χωρίς συναισθηματική φόρτιση.

Για να το κάνουμε αυτό κατ’ αρχάς πρέπει να ορίσουμε ορθώς τί είναι διάσπαση και τί δεν είναι διάσπαση:

Ένα μέρος του φαινομένου που εσφαλμένα χαρακτηρίζεται ως διάσπαση είναι η περίπτωση της απομάκρυνσης/απομόνωσης  φιλοκαθεστωτικών στοιχείων που μέχρι πρότινος εμφανίζονταν ως αντικαθεστωτικά ώστε να εμφιλοχωρούν στο Αντικαθεστωτικό Μέτωπο και να προωθούν καθεστωτική προπαγάνδα εκ των έσω. Αυτή η περίπτωση είναι απαραίτητη (όπως μας έχει διδάξει η Ιστορία) προάσπιση του αντικαθεστωτικού μπλόκ και όχι διάσπαση: διότι η απομάκρυνση κομμάτων, ατόμων ή ομάδων που βάσει τεκμηρίων βρίσκονται να εξυπηρετούν το καθεστώς ή να θέλουν να προσχωρήσουν σε αυτό είναι απαραίτητη για την προστασία της Αντιστασιακής δράσης και την επιτυχία του στόχου της εφ’ όσον έχουμε σύγκρουση δυνάμεων (καθεστωτικοί vs αντικαθεστωτικοί). Το γεγονός ότι κάτι τέτοιο προκαλεί ένταση, αντεγκλήσεις και άλλους διαπληκτισμούς δεν σημαίνει ότι προκαλείται διάσπαση αλλά αντίθετα ξεκαθάρισμα, ενδυνάμωση, συνοχή και συνένωση των αντικαθεστωτικών δυνάμεων.

Αντιθέτως όταν έχουμε ομάδες αντικαθεστωτικών οι οποίες διαφωνούν μεταξύ τους σε ιδεολογικά επίπεδα που όμως είναι μέσα στα πλαίσια της Δημοκρατίας (δηλαδή δεν πρόκειται για λάτρεις του φασισμού/ναζισμού και των σημερινών ποικίλλων εκφάνσεων του) και λόγω των διαφορών αυτών αρνούνται την απαραίτητη συνεργασία για την επίτευξη ενός κοινού στόχου, τότε όντως υπάρχει διάσπαση του Αντικαθεστωτικού/Αντιμνημονιακού Μετώπου η οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα.

Η αντιμετώπιση αυτής της διάσπασης είναι πολύ απλή:

Δεδομένης της συμφωνίας για έναν κοινό στόχο-πλαίσιο (π.χ. ανατροπή του Μνημονίου, ανάσχεση των πλειστηριασμών, στήριξη των χειμαζομένων συνανθρώπων μας μέσω αυτό-οργάνωσης, παρεμπόδιση κάθε εφαρμογής της κυβερνητικής/Μνημονιακής πολιτικής, κ.λ.π.), όλες οι ιδεολογικές διαφορές τίθενται σε αναμονή μέχρι την επίτευξη των κοινών στόχων για να διερευνηθούν και να αποφασισθεί από την πλειοψηφία του Λαού τί και πώς θα εφαρμοστεί όταν αυτό είναι πρακτικά εφικτό: όταν δηλαδή τα βασικά προβλήματα τα οποία έχουν προκληθεί/δημιουργηθεί από τα Μνημονιακά/Κατοχικά Καθεστώτα λυθούν με την συμμετοχή, συντονισμό και συνεργία όλων.

Οφείλουμε δηλαδή όλοι να εστιάζουμε στον πρακτικό στόχο και όχι στην ταυτότητα φρονημάτων μας αφού όλοι έχουμε τον κοινό στόχο της ανατροπής του Μνημονιακού/Κατοχικού καθεστώτος που ούτως ή άλλως είναι ενάντια στην επιβίωση όλων μας.

Αρχηγία δεν χρειάζεται για να επιτευχθεί αυτό: αρχηγός είναι ο ίδιος ο στόχος και οι πρακτικοί τρόποι επίτευξης του (όπως τους αντιλαμβανόμαστε όλοι μας-δηλαδή ο κάθε ένας από εμάς), οι οποίοι  πρέπει όλοι να εφαρμοστούν επειδή οι πολλαπλές επιθέσεις σε πολλά σημεία και επίπεδα είναι πιο αποτελεσματικές από την εστίαση σε μια μόνο πρακτική.

Αυτό που όμως χρειαζόμαστε είναι συντονισμός ο οποίος γίνεται φυσιολογικά μέσω της συνεχούς επαφής και συνεννόησης/επικοινωνίας και αλληλοστήριξης.

Με αυτές τις προσεγγίσεις διάσπαση δεν θα υπάρξει. Είναι τόσο απλό.

…Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα

Share