Η ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΘΜΟ ΠΑΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ

Η ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΘΜΟ ΠΑΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ

 

          Για να έχει κάποιος εξουσία πρέπει να έχει αναγνωριστεί ως εξουσιαστής από το σύνολο επί του οποίου ασκεί την εξουσία του. Εάν δεν του δίνεται και δεν του αναγνωρίζεται εξουσία τότε κανένας τίτλος και καμμία θέση ή καρέκλα δεν μπορεί να του την εξασφαλίσει. Συνεπώς, το μέγεθος, τα όρια και η δύναμη της κάθε εξουσίας είναι άμεση συνάρτηση/εξισούνται με το κατά πόσον οι εξουσιαζόμενοι το δέχονται.

          Σε κάθε πυραμίδα, ακόμα και στις πιο αρχαίες ο Λαός ήταν εξαιρετικά σημαντικός παρ’ όλο που δεν του αναγνωριζόταν ποτέ εξουσία: αυτό γιατί χωρίς την ύπαρξη του εξουσιαζόμενου δεν υπάρχει εξουσιαστής. Δηλαδή αν δεν υπάρχει Λαός δεν μπορεί να υπάρξει και άρχοντας ή ‘ηγέτης’ ακριβώς όπως δεν υπάρχει βοσκός αν δεν έχει πρόβατα/κοπάδι.

          Το παιχνίδι της εξουσίας για όλους τους εξουσιαστές παίζεται στο πεδίο της αποδοχής/ανοχής του Λαού: τί θα αποδεχθεί και τί θα απορρίψει ο Λαός είναι αυτό που θα καθορίσει ποιος και για πόσο θα εξουσιάσει.  Δεν ήταν τυχαίο που στην αρχή των Μνημονίων ο Ελληνικός Λαός υπέστη μια άνευ προηγουμένου δολοφονία χαρακτήρα και διασυρμό ώστε να πεισθεί ότι δικαίως παθαίνει όλες τις Μνημονιακές κακουχίες και να πεισθεί ότι δεν είναι ικανός να διοικήσει τα του οίκου του.

          Τα Μνημόνια μέχρι στιγμής υπάρχουν και εξουσιάζουν γιατί ο Λαός πείσθηκε ότι έφταιγε. Για αυτό και ο,τιδήποτε μπορεί να καταρρίψει αυτή την σκληρά καλλιεργημένη εκ των άνω πεποίθηση πολεμάται εξόφθαλμα και λυσσαλέα (βλέπε υποθέσεις Γεωργίου, ΕΛΣΤΑΤ, υπαιτιότητας τραπεζών, κυβερνητικών, υμετέρων, εταίρων, Ε.Ε., κλπ). Για αυτό ο ΓΑΠ συνεχίζει να βραβεύεται κατατονικά από τα αφεντικά του διεθνώς, για να πείθεται ο Ελληνικός Λαός για την ορθότητα της Μνημονιακής καταδίκης του.

          Όσο ο Λαός είναι πεπεισμένος ότι όλα ορθώς γίνονται ή δεν μπορούν να γίνουν καλύτερα είναι παθητικός και αναγνωρίζει/δίνει εξουσία για να συνεχίσουν οι ασέλγειες εις βάρος του. Όταν αποφασίζει ότι κακώς συμβαίνουν συγκεκριμένα πράγματα (όπως π.χ. οι πλειστηριασμοί) τότε άρει την εξουσία των κυβερνητικών/Μνημονιακών η οποία συρρικνώνεται ραγδαία.

          Το πόσο τα Μνημόνια ισχύουν (όπως βεβαίως και το χρέος) δεν το κρίνει ο κάθε ένας που βρίσκεται σε μια καρέκλα αλλά το πόσο το δέχεται ο Λαός: όσο ο Λαός αποβάλλει την παθητικότητα του και ενεργεί προς απόρριψη και μη αποδοχή/αναγνώριση των Μνημονιακών εφαρμογών και αποφάσεων/ενεργειών τόσο καταργείται το Μνημόνιο στην πράξη.

          Αυτή είναι η μόνη πραγματική σχέση εξουσίας και η μόνη λύση στην κατάργηση ενός εξουσιαστικού μοντέλου που συμφέρον να το ακυρώσει έχει μόνο ο εξουσιαζόμενος ο οποίος είναι και αυτός που δίνει την εξουσία.

Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα…

Share