Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΗΡΙΑΝΝΑΣ

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΗΡΙΑΝΝΑΣ

Εχθές γίναμε όλοι μάρτυρες-θεατές μιας φάρσας: σε μια δικαστική αίθουσα κατάμεστη από ΜΑΤ και κόσμο συμπαράστασης αποφασίστηκε η μη αναστολή εκτέλεσης ποινής για δύο άτομα που έχουν καταδικαστεί πρωτόδικα με στοιχεία που πάνω από εκατό ειδικοί επί του θέματος (εγχωρίως και διεθνώς) έχουν δηλώσει υπευθύνως και επωνύμως ότι δεν επαρκούν ή ούτε καν αποδεικνύουν οποιαδήποτε ποινικώς κολάσιμη ενέργεια/πράξη.

          Είναι δε τόσο εξόφθαλμα αδύναμη η υπόθεση που η σύνδεση της συγκεκριμένης γυναίκας, της Ηριάννας,  σε οποιαδήποτε ύποπτη κατάσταση ήταν ο σύντροφος της που αθωώθηκε αμετακλήτως όλων των κατηγοριών.

          Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η κρατική δικαιοσύνη συνεχίζει αυτό το εξόφθαλμο και παράλογο οικοδόμημα με τόσο τιμωρητικό τρόπο εις βάρος ενός ατόμου που δεν έχει (τουλάχιστον από όσο ξέρουμε) κάποια ακτιβιστική ή πολιτική δράση ή ταυτότητα που να την έκανε να ξεχωρίσει από όλους όσους έχουν αντίστοιχη προσέγγιση και προσανατολισμό. Ούτε είναι τυχαίο ότι προβάλλεται η αποδοχή και στήριξη της από το ακαδημαϊκό της περιβάλλον καθώς και άλλες παράμετροι που υπονοούν ότι επρόκειτο για ένα άτομο πλήρως συμβατό με την δομή και την μεθοδολογία/λειτουργία της υπάρχουσας κοινωνίας.

          Η Ηριάννα δεν αποτελεί σύμβολο ανατροπής του υπάρχοντος συστήματος (είτε στην ακραία Μνημονιακή του μορφή είτε στην πρότερη πιο μετριοπαθή του) ούτε υπόκειται αυτή την κακοποίηση για αυτό. Αντιθέτως αποτελεί σύμβολο συμβατότητας με το σύστημα που απλά διαφοροποιείται σε προσωπικές επιλογές εντός του συστήματος οι οποίες έχουν την αποδοχή και επικύρωση αυτού.

          Γιατί λοιπόν στοχοποιήθηκε με τόση δημοσιότητα και γιατί το σύστημα το κάνει αυτό; Τι έχει να κερδίσει από αυτή την υπόθεση;

          Το πρώτο που έχει να κερδίσει το σύστημα από την υπόθεση της Ηριάννας είναι η υποταγή: ακόμα και οι ακραίοι αναρχικοί δείχνεται ότι υποτάσσονται και υπακούν στις παράλογες και άδικες εντολές/αποφάσεις ενός συστήματος που αποδοκιμάζουν αλλά εν τέλει αποδέχονται. Επίσης, οι πολίτες γενικότερα μαθαίνουν να φοβούνται τον παραλογισμό του κράτους και την αυθαιρεσία και βία της ‘δικαιοσύνης’ του και να την αποδέχονται ακόμα και αν την αποδοκιμάζουν.

          Σε τί βοηθάει αυτό;

          Στην αποδοχή από το σύνολο των μέσων πολιτών κάθε παραλογισμού, βίας και επιβολής που προέρχεται από οποιονδήποτε κάθεται σε δικαστικό έδρανο είτε εντός της χώρας είτε εκτός, κάτι που εξασφαλίζει την ατιμωρησία, την παρανομία και ανομία αυτών που έχουν εκφασίσει το κράτος με τα Μνημόνια και κλέβουν από παντού. Και αυτό γιατί ο μόνος που μπορεί πραγματικά να ανατρέψει αυτή την ‘δικαιοσύνη’ που το μόνο που κάνει είναι να δυναμώνει και ατσαλώνει την πυραμιδική διάταξη των κρατών είναι το σύνολο των Πολιτών που μπορούν να αποσύρουν την αναγνώριση τους στην εξουσία αυτής της άδικης ‘δικαιοσύνης’, κάτι που Ιστορικά έχει γίνει πολλές φορές.

          Το δεύτερο που τους εξυπηρετεί (κατά την δική τους διάνοια και αντίληψη) το όλο αυτό θέατρο του παραλόγου είναι μικροπολιτική κουτοπονηριά: η κυβέρνηση που οδύρεται δήθεν για την κακοποίηση που υπόκεινται η Ηριάννα και ο Περικλής αλλά δεν κάνει τίποτα προσπαθεί να δείξει ότι δήθεν δεν παρεμβαίνει στο ‘έργο της δικαιοσύνης’ και ότι δήθεν την αναγνωρίζει ως ‘ανεξάρτητο πυλώνα του κράτους’. Προσπαθεί δηλαδή να χρησιμοποιήσει αυτά τα άτομα για να καλύψει όλες τις φορές που έχει παρέμβει ωμά και κατ’ εντολή των Μνημονιακών αλλοδαπών δυνάμεων (όπως π.χ. στην περίπτωση Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ) και ταυτόχρονα να επιδείξει δήθεν ‘αριστεροσύνη’ αφού δηλώνει ‘αλληλέγγυα’ σε αυτά τα άτομα, ενώ ταυτόχρονα αφήνουν, με κυβερνητικές αποφάσεις και νομοθετήματα που ψηφίζει η βουλή τους με κομματική υποταγή, ελεύθερα άτομα αμετακλήτως καταδικασμένα για βαρύτατα και κατά συρροή εγκλήματα κατά του Δημοσίου συμφέροντος και της ζωής, ακεραιότητας και περιουσίας των Πολιτών.

          Αυτό που πρέπει να μας δείξει η υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή είναι ότι πραγματική Δικαιοσύνη είναι αδύνατον να απονεμηθεί εντός ενός πυραμιδικού συστήματος κυβερνητικών και δημοσίων υπαλλήλων που εξαρτώνται και εξυπηρετούν μόνο τα άνομα συμφέροντα των ανώτατων καστών για τον απλούστατο λόγο ότι αισθάνονται ότι αυτοί που έχουν εξουσία επάνω τους να τους στερήσουν καρέκλα, πρόσβαση και ‘ψωμί/μέλι’ είναι οι ανώτατες κάστες και όχι ο Λαός.

          Για να υπάρξει Δικαιοσύνη που θα υπηρετεί πραγματικά το κοινό περί Δικαίου αίσθημα στην Χώρα, οι αποφάσεις πρέπει να βγαίνουν από τον Λαό-ένορκο και με την επικύρωση του.  Ο,τιδήποτε άλλο είναι πυραμιδικό και άρα διαβλητό από τα ανώτατα στρώματα και συνεπώς βλαπτικό και άδικο.

 

Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα…

Share