Η ΕΜΜΕΣΗ/ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

Η ΕΜΜΕΣΗ/ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

 

          Με τον όρο «δήμευση» εννοούμε την ακούσια άρση της περιουσίας ενός ατόμου. Μπορεί να είναι επίσημη ή ανεπίσημη, εμφανής ή αφανής, αλλά ποτέ αυτόβουλη: ο όρος «δήμευση» υπονοεί κάποιο μοχλό εξαναγκασμού στην διαδικασία. Συνεπώς, όταν μιλάμε για δήμευση δεν μπορούμε ποτέ να πούμε ότι αυτή απετέλεσε ελεύθερη επιλογή του ατόμου του οποίου η περιουσία χάνεται. Στην Ελλάδα των Μνημονίων, λαμβάνει χώρα μια γενικευμένη και βίαιη ανακατανομή του ιδιωτικού και δημοσίου πλούτου (δηλαδή του Εθνικού πλούτου που αποτελείται από αυτές τις δύο κατηγορίες) υπό τον πέπλο της προπαγάνδας του δήθεν ‘κακοπληρωτή/μπαταχτσή’. Εν συντομία θα δούμε ότι αυτό δεν ισχύει και έχουμε απλά μια κρατικής εμβέλειας δήμευση του Εθνικού πλούτου (ιδιωτικού και δημοσίου) σε αλλοδαπά χέρια και άλλους σχετιζόμενους με τις κοινωνικές τάξεις φυσικούς και νομικούς αποδέκτες που επωφελούνται από αυτή την διαδικασία ‘διεθνοποίησης /ιδιωτικοποίησης /συγκεντρωτισμού’.

          Η δημιουργία χρεών μέσω δανείων απετέλεσε έναν μοχλό εφαρμογής της διαδικασίας δήμευσης: στην Ελλάδα ένα μεγάλο ποσοστό των ιδιωτικών δανείων των Πολιτών ήταν βιώσιμα με τις συνθήκες που επικρατούσαν όταν οι δανειολήπτες τα πήραν, και δεν υπήρχε ένδειξη της επερχόμενης κρίσης. Τα δάνεια αυτά έγιναν αδύνατον να αποπληρωθούν μόνο όταν άλλαξαν βίαια (και τεχνητά με εντολή εξωγενών παραγόντων όπως η κάθε τρόϊκα), δηλαδή λόγω ανωτέρας βίας. Τυπικά, ασχέτως εάν δεν εφαρμόζεται ποτέ, οι συνθήκες ανωτέρας βίας αποτελούν λόγο απαλλαγής ενός ατόμου από τις συνέπειες που προεκλήθησαν από αυτήν την ανωτέρα βία σύμφωνα με τον νόμο. Το γεγονός ότι με την συνεργία του κράτους και των αλλοδαπών ‘θεσμών’ οι ιδιώτες ήρθαν σε καθεστώς αδυναμίας πληρωμής τεχνητά (από συνεχείς μειώσεις εισοδήματος, έλλειψη ρευστού στην αγορά, νόμοι προστασίας ορισμένων μόνο επιχειρήσεων που δηλώνουν χρεοκοπία προκαλώντας ντόμινο αδυναμίας πληρωμής/δημιουργίας εισοδήματος, στάση πληρωμών δημοσίου, κλπ) και δεν προστατεύονται σημαίνει ότι γίνονται αντικείμενα δήμευσης της περιουσίας τους προς αποπληρωμή χρεών που έχουν μετακυληθεί σε αυτούς εξ επί τούτου και δολίως.

          Για τις περιπτώσεις των ιδιωτικών χρεών που ήταν μη βιώσιμα ασχέτως ανωτέρας βίας, η αστική ευθύνη έγκειται στον εγκρίνοντα την αίτηση λήψεως δανείου (για τα μη ενυπόθηκα), ο οποίος έχει κάθε δυνατότητα να ελέγξει εκ των προτέρων την βιωσιμότητα του δανείου και αναλαμβάνει ο ίδιος το ρίσκο της απόφασης του αφού δεν ζητεί υποθήκη. Όταν με την δικαιολογία της μη αποπληρωμής ενός τέτοιου δανείου αντί το ρίσκο να βαρύνει τον εγκρίνονται (δηλαδή την τράπεζα) χρησιμοποιείται για να εκπλειστηριασθεί περιουσία κατά πολύ πολλαπλάσια του χρέους, τότε δεν μιλάμε παρά για μια δόλια δανειοδότηση με απώτερο στόχο περιουσία που δεν είχε υποθηκευθεί για αυτό. Έχουμε δηλαδή προπαρασκευαστικές διαδικασίες δήμευσης περιουσίας με αυτό τον τρόπο.

          Αντιστοίχως συμβαίνει όταν το κράτος επιβάλλει φόρους που δεν μπορούν οι Πολίτες να πληρώσουν από το εισόδημα τους (σε αυτό συμπεριλαμβάνεται κάθε είδος άμεσου και έμμεσου φόρου, εισφοράς και τέλους). Για αυτό τον λόγο εξ άλλου στο Σύνταγμα της Ελλάδος (και στο διεθνές Δίκαιο επίσης) απαγορεύεται η επιβολή φόρου πέραν της πραγματικής φοροδοτικής ικανότητας του κάθε Πολίτη χωρίς τεθεί σε κίνδυνο η περιουσία, η υπόληψη και αξιοπρέπεια και η εργασιακή, κοινωνική και βιολογική επιβίωση του.

          Στην Ελλάδα των Μνημονίων, η φορολόγηση των Πολιτών είναι τέτοιου ύψους που τροχοδρομείται η δήμευση της περιουσίας αφού δεν μπορεί να ανταποκριθεί ο Πολίτης ή καταφεύγει σε πληρωμές με πίστωση όπου, λόγω του ολοένα και μειούμενου εισοδήματος του, δεν θα μπορέσει εν ευθέτω χρόνο να ανταποκριθεί και θα καταλήξει και πάλι σε διαδικασίες δήμευσης και μάλιστα με επί πλέον επιβάρυνση λόγω τόκων, επιτοκίων, προστίμων, υπερημεριών, κλπ.

          Αντιστοίχως δημεύεται και η περιουσία του Δημοσίου, κατ’ εντολή και απαίτηση των μνημονίων και με επιβολή συνθηκών που απαγορεύουν την αναχαίτιση της ανακατανομής της Δημόσιας περιουσίας σε δημόσια άλλων χωρών ή πολυεθνικές και άλλα διεθνή/αλλοδαπά επιχειρηματικά σχήματα και ιδιώτες (ακόμα και αν φέρουν επιφανειακά ή μη και ελληνική σφραγίδα).

          Αυτή η δήμευση του Εθνικού πλούτου μέσω της κρίσης που διεθνώς με πολιτική απόφαση μετακυλίστηκε στους Λαούς αντί να την επωμιστούν τα φυσικά πρόσωπα που την προκάλεσαν (και που μέχρι τώρα έχουν καταθησαυρίσει από αυτήν) ισοδυναμεί με εδαφική προσάρτηση και κατοχή: οι πόροι, οι υποδομές, ο πλούτος και οι εκτάσεις ενός κράτους που υπέστη εισβολή έχουν αποκτηθεί από τον εισβολέα.

          Απλά αντί για επίσημο πόλεμο και όπλα (που απαγορεύονται από το διεθνές Δίκαιο σε περίπτωση επεκτατικού πολέμου/εισβολών και τα εδάφη δεν προσαρτώνται στον εισβολέα/κατακτητή ασχέτως αποτελέσματος) χρησιμοποιήθηκε το όπλο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και απορρέουσας σκληρής λιτότητας και επιτροπείας.

Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα…

Share