Η ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

          Υπάρχει μια γενική τάση και θεώρηση που παπαγαλίζεται και επιβάλλεται κατατονικά ότι δήθεν για να υπάρξει ένα κράτος στην σύγχρονη εποχή πρέπει να ‘ανήκει’. Ότι δεν μπορεί δηλαδή να είναι ισχυρό και να περιχαρακώσει την ανεξαρτησία του παρά μόνο εάν παραδώσει αυτή την ανεξαρτησία (!) και υποταχθεί στο ένα ή το άλλο ομοσπονδιακού τύπου imperium, ομολογούμενου ή ανομολόγητου. Δεν αναφερόμαστε σε αυτή την φάση σε διαφόρων ειδών συμμαχίες αλλά σε σχήματα όπως η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη.

          Ουσιαστικά δηλαδή σερβίρεται ο παραλογισμός ότι με το να παραδώσεις στα χέρια τρίτων και να πάψεις να νέμεσαι τα δικά σου αγαθά τότε καταφέρνεις να τα νέμεσαι. Αυτό βέβαια εκτός από παραλογισμός είναι και αδύνατο: Ή έχεις ανεξαρτησία ή δεν έχεις. Ή έχεις κυριαρχία ή δε έχεις. Ή έχεις κράτος ή δεν έχεις.

          Ιδιαίτερα δε στην τωρινή εποχή όπου ο πόλεμος απαγορεύεται (βλέπε διεθνή νομοθεσία περί πολέμου Ηνωμένων Εθνών) και τα σύνορα ενός κράτους δεν μπορούν να αλλοιωθούν λόγω εισβολής ακόμα και αν η εισβολή είναι επιτυχής, το συγκεκριμένο ‘επιχείρημα’ του να υποταχθείς αυτοβούλως σε έναν ισχυρό για να προστατευθείς από άλλους ισχυρούς φαντάζει γελοίο.

          Δηλαδή, de facto λέγεται ότι θα χάσεις την ανεξαρτησία του και την ελευθερία σου και απλά σου προτείνεται να επιλέξεις εσύ από ποιον θα την χάσεις.

          Το μόνο που ενισχύει αυτό τον παραλογισμό είναι η αντιπροσώπευση: η δυνατότητα δηλαδή μέσω της διαφθοράς των αντιπροσώπων να μην εφαρμόζονται οι νόμοι και εγχωρίως και διεθνώς ώστε να έχουμε φαινόμενα σαν την εισβολή στην Κύπρο το 1974. Εάν τα κράτη δρούσαν και αντιδρούσαν μέσω ΑμεσοΔημοκρατικών διαδικασιών τότε οι νόμοι θα εφαρμόζονταν και η Τουρκία δεν θα είχε κερδίσει τίποτε από τον Αττίλα εκτός της γενικής κατακραυγής και των νομίμων κυρώσεων της και αποζημιώσεων στους νόμιμους αποδέκτες.

          Η αντιπροσώπευση είναι επίσης αυτό που κάνε τα κράτη ανίσχυρα και να αναζητούν ως κοινές γυναίκες την προστασία ενός οίκου ανοχής. Αυτό διότι η υπόσταση ενός Κράτους ισούται με Κυριαρχικά Δικαιώματα και δυνατότητες άμυνας και επίθεσης οικονομικά και ουσιαστικά ώστε να καθιστούν την απόκτηση του από έναν ιμπεριαλιστικό οργανισμό ασύμφορη και/ή βλαπτική.

          Στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό είναι ιδιαιτέρως οφθαλμοφανές καθ’ ότι τόσο η γεωστρατηγική της θέση όσο και οι πόροι που διαθέτει την καθιστούν νευραλγικότατο παίκτη στον παγκόσμιο χάρτη. Και αυτό χωρίς καν να υπολογίσουμε τον πόρο της πολιτιστικής της οντότητας και κληρονομιάς με ό,τι αυτό εν δυνάμει προσφέρει στρατηγικά και επικοινωνιακά αλλά και οικονομικά.

          Και ενώ τόσο λόγω της θέσεως της όσο και της Ιστορίας της η Ελλάδα είναι βασικός παράγων τόσο της Δύσης όσο και της Ανατολής και του κόσμου γενικότερα, έχει ακρωτηριασθεί και με την βία αλυσοδεθεί στην Δύση και την Ε.Ε. μέσω των εκπροσώπων που το επέβαλαν, βάλλοντας ταυτόχρονα αδυσώπητα κατά της Ελληνικής ταυτότητας όπως αυτή έχει εξελιχθεί διαχρονικά μέχρι σήμερα.

          Το αυτό συμβαίνει με κάθε κράτος, ιδιαιτέρως σε αυτά της Δύσης αλλά επίσης και σε αυτά της Ασίας και της Αφρικής, χωρίς να εξαιρούμε ούτε και την Αμερικανική Ήπειρο ή την Αυστραλία. Μέσω των εκπροσώπων τους οι Λαοί ποδηγετούνται και ωθούνται να παραδώσουν τα μαργαριτάρια των χωρών τους, χάνοντας τα, με το παρανοϊκό σκεπτικό ότι έτσι δεν τα χάνουν διότι τα ‘φυλάει’, τα νέμεται και τα εκμεταλλεύεται κάποιος άλλος.

          Η Ελλάδα δεν ανήκει στην ανήκει στην Δύση, ούτε και σε κανέναν άλλο παρά στην ίδια την Ελλάδα δηλαδή τους Έλληνες. Και πρέπει, με την κατάργηση της αντιπροσώπευσης να θέσει για ακόμα μια φορά το φωτεινό παράδειγμα ώστε κάθε κράτος να ανήκει μόνο στους Πολίτες του οι οποίοι και θα νέμονται τα αγαθά του.

Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα…

Share