ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΑΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΟΝΙΑΣ

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΑΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΟΝΙΑΣ

Το Δημοψήφισμα της Καταλονίας, πέραν από την αναβίωση του φαντάσματος του Φράνκο μέσω των απαράδεκτων εικονών ασύδοτης βίας κατά ψηφοφόρων, είναι ένα πολύ καλό ερέθισμα για να βάλουμε ορισμένα πράγματα στην θέση τους. Μέσα στον κυκεώνα προπαγανδιστικών και μη μέσων πληροφόρησης, είναι πολύ εύκολο να χαθεί η ουσία. Η ουσία έγκειται στην μάσκα που πετάει ακόμα μια φορά και ακόμα πιο έντονα ο Ολοκληρωτισμός της πυραμιδικής κοινωνικής διάταξης όπου οι δήθεν εκπρόσωποι (σε αυτή την περίπτωση ο Ραχόϊ) επιβάλλουν με καταστολή κάτι σε εκείνους που δήθεν εκπροσωπούν (σε αυτή την περίπτωση τους Καταλάνους).

          Αυτό που όλη η Υφήλιος παρακολούθησε και που ανήκε στις εποχές είτε προ- είτε μετά-πολεμικά που οι δικτάτορες διαδέχονταν ο ένας τον άλλον δεν είναι παρά μια πιο ωμή έκφανση του βασικού προβλήματος της εκπροσώπησης: θεωρητικά ο κάθε αιρετός υπάλληλος που εκλέγεται/διορίζεται σε μια κυβέρνηση έχει Συνταγματική υποχρέωση να εκπροσωπεί όλους ανεξαιρέτους τους Πολίτες της Χώρας και να δρα με τέτοιο τρόπο ώστε όταν υπάρχουν κενά νόμου ή νέες ανάγκες να εξυπηρετούνται αντί να πνίγονται. Για αυτό εξ άλλου, χρησιμοποιείται η έννοια της δημοκρατίας στην εκπροσώπηση αν και εσφαλμένα καθ’ ότι ο εκπρόσωπος είναι η φωνή όλων όσων εκπροσωπεί. Στην πράξη όμως, και λόγω της πυραμιδικής κοινωνικής διάταξης όπου ο πιο ισχυρός στην πυραμίδα μπορεί να επιβάλλεται στους λιγότερο ή καθόλου ισχυρούς των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, ο εκπρόσωπος εκπροσωπεί μόνο τον ισχυρό ή αποκλειστικά την δική του θέση ισχύος.  Αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ με Ομοκεντροκυκλική κοινωνική διάταξη καθ’ ότι οι αποφάσεις θα αντανακλούσαν την συντριπτική πλειοψηφία του συνόλου και δεν θα υπήρχε δυνατότητα στρέβλωσης των εννοιών ή των στόχων.

          Βεβαίως, χωρίς πυραμιδική διάταξη δεν μπορεί να λειτουργήσει ένα εξ αποικιοκρατίας/κατοχής δημιουργηθέν ήδη κατακερματισμένο κράτος (δηλαδή ήδη με συγκεκριμένα δικά του σύνορα και διακυβέρνηση/αυτονομία ωσάν να ήταν διαφορετικό κατεχόμενο κράτος) που αποτελείται από διαφορετικές εθνότητες που μιλούν διαφορετική γλώσσα και θεωρούν αλλήλους ως διαφορετικούς. Και αυτό γιατί εάν το κοινωνικό σύνολο δεν έχει τουλάχιστον ένα βασικό κοινό τόπο για να θεωρεί ότι αποτελεί σύνολο και όχι συνονθύλευμα, ο μόνος τρόπος να κρατηθεί σύνολο και να μην κατακερματιστεί είναι δια της επιβολής. Επιβολή δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μέσω της πυραμιδικής διάταξης.

          Με βάση αυτή την αρχή μπορούμε να δούμε γιατί δεν στέκει ο ισχυρισμός περί παρανομίας/αντισυνταγματικότητας του Καταλανικού Δημοψηφίσματος. Εφ’ όσον η Καταλονία, αποτελούμενη από Πολίτες Καταλάνους που θεωρούν εαυτούς εθνικά διαφοροποιημένους βάσει ιστορίας και συγχρόνων παραμέτρων, θέλει να αποσχισθεί και δεν θεωρεί την Ισπανία ως δικό της κράτος, είναι φυσιολογικό να μην θεωρεί το Ισπανικό Σύνταγμα ως νομικά δεσμευτικό εντός των συνόρων της. Ακόμα και η ίδια διαδικασία του Δημοψηφίσματος θα έκρινε ακριβώς αυτό, και αυτό ήταν που με αυτόν τον ιταμό και άτσαλο τρόπο να εμποδίσει ο Ραχόϊ: εάν έβγαινε το «Ναι» τότε το Σύνταγμα της Ισπανίας δεν θα είχε την ίδια νομική ισχύ καθ’ ότι η Καταλονία θα ήταν σε διαδικασία απόσχισης/ανεξαρτητοποίησης. Εάν έβγαινε το «Όχι» τότε το Ισπανικό Σύνταγμα θα διατηρούσε την εγκυρότητα του στα συγκεκριμένα εδάφη.

          Το θέμα δηλαδή ήταν για το εάν οι Καταλάνοι θα συνέχιζαν να υπακούν τους κανόνες της Ισπανίας ή όχι. Και επειδή ο Ραχόϊ πανικόβλητος έχει προβεί στην χειρότερη καταστολή ψηφοφορίας της τελευταίας τριακονταετίας και συνεχίζει στον περαιτέρω επίσημο εκφασισμό του καθεστώτος της Ισπανίας, κατάφερε επικοινωνιακά να πείσει και επιβεβαιώσει ότι ήταν σίγουρος ότι θα έβγαινε το «Ναι».

          Κατόρθωσε δηλαδή και να βάλει την Καταλονία σε επίσημη τροχιά απόσχισης/ ανεξαρτητοποίησης από την Ισπανία διεθνώς και να αναδείξει ότι ο Φράνκο ζει και πιθανώς δεν πέθανε ποτέ.

          Πώς θα ήταν ο σωστός χειρισμός μιας τέτοιας κατάστασης; Δεν έχουμε παρά να δούμε τον χειρισμό του Καναδά στην περίπτωση του Κεμπέκ και του έντονου κινδύνου απόσχισης του στις αρχές της δεκαετίας του 1980 αλλά και την περίπτωση της Σκωτίας δύο χρόνια πριν.

Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα…

Share